Hoewel echtscheidingen tegenwoordig worden gezien als een ‘normale’ zaak (ruim één op de drie huwelijken loopt in Nederland uit op een scheiding), rust er nog altijd een taboe op het scheiden van een ernstig zieke partner. In 2014 bleek in een onderzoek van Plus Magazine en het Helen Dowling Instituut, dat iemand die wil scheiden van zijn of haar ernstig zieke partner op weinig begrip hoeft te rekenen: maar liefst 76% van de deelnemers aan het onderzoek veroordeelt een dergelijke beslissing. Toch kwam uit het onderzoek ook naar voren, dat – ondanks het oordeel van anderen – 9% van de Nederlanders een partner met dementie zou verlaten.

Liever tussenoplossing dan scheiding

Over dementie als reden om te gaan scheiden wordt anders gedacht dan bij een andere ernstige ziekte zoals kanker. Meer mensen kunnen meer begrip op brengen voor een scheiding wanneer het karakter van de zieke partner door de ziekte is aangetast, zoals bij dementie vrijwel altijd het geval is.

In de praktijk blijkt echter, dat veel mensen die te maken krijgen met dementie in de relatie niet voor een echtscheiding kiezen. Veel stellen zoeken in dit soort gevallen naar een tussenoplossing, zoals het gescheiden van elkaar gaan wonen. Vooral wanneer de veranderde karaktereigenschappen een zware druk uitoefenen op het gezinsleven, kan dit een noodzakelijke stap zijn.

Initiatief scheiding vanuit de patiënt

Wordt de beslissing tot een echtscheiding (uiteindelijk) toch genomen, dan wordt er vaak vanuit gegaan dat het de partner van de patiënt is die dit in werking stelt. Dit hoeft echter niet het geval te zijn: mensen die gediagnosticeerd worden met een ernstige ziekte die bovendien een negatieve invloed op iemands persoonlijkheid heeft, nemen in sommige gevallen ook het initiatief om een scheiding aan te vragen. Hierbij is de reden vaak dat de zieke partner de ander niet wil belasten met zijn of haar ziekte.